آخرین خبرها
خانه | آموزش | واژه نامه تخصصی شبکه

واژه نامه تخصصی شبکه

یک استاندارد معرفی شده توسط انجمن مهندسین برق و الکترونیک برای پیاده سازی شبکه های اترنت با سرعت ۱۰ مگابیت بر ثانیه با استفاده از کابل های فیبر نوری می باشد. این استاندارد بر پایه ویژگی های ۸۰۲٫۳ از پروژه ۸۰۲ انجمن مهندسین برق و الکترونیک ایجاد شده است. تفاوت اصلی آن با سایر استانداردهای ۱۰ مگابیت بر ثانیه استفاده از کابل های فیبر نوری بجای کابل های جفت پیچیده شده بدون محافظ (UTP) است. نام ۱۰BaseF استاندارد از سرعت این شبکه (۱۰ مگابیت بر ثانیه)، روش انتقال سیگنال در آن (BaseBand) و رسانه فیزیکی استفاده شده (فیبر نوری) در آن است. این استاندارد از سه استاندارد دیگر تشکیل شده است که با توجه به رسانه مورد استفاده در آنها از هم جدا می شوند :


۱۰BaseFB: در این روش انتقال اطلاعات به صورت همزمان (سنکرون) و از طریق کابل های فیبر نوری صورت می گیرد. با استفاده از سگمنت های ۱۰BaseF می توان هاب های سنکرون فیبر نوری را با پیکره بندی نصب کرد که مسافتی طولانی تر از ۱۰BaseT و تا ۱۰۲۴ ایستگاه کاری را پشتیبانی کند. این استاندارد گران تر از ۱۰BaseF بوده و به اندازه آن گستردگی استفاده ندارد.
۱۰BaseFL: این استاندارد ویژگی های یک لینک فیبر نوری بین گره ها و هاب را تعریف می کند. ۱۰BaseFL جایگزین یک استاندارد قدیمی تر برای سگمنت های مرتبط با فیبر نروی شده است که لینک تکرار بینابینی فیبر نوری (FOIRL) نام داشت و در دهه ۸۰ میلادی توسعه یافت. استاندارد ۱۰BaseFL پرکاربردترین گونه استاندارد ۱۰BaseF است.
۱۰BaseFP: پیاده سازی یک توپولوژی ستاره ای بدون استفاده از تکرار کننده را تعریف می کند. این استاندارد که با عنوان فیبر غیر فعال (Fiber Passive) شاخته می شود امروزه بسیار کم استفاده می گردد. طول سگمنت های این شبکه حداکثر ۵۰۰ متر و تعداد ایستگاه های کاری حداکثر ۳۳ دستگاه می تواند باشد.
پیاده سازی شبکه های ۱۰BaseF بسیار شبیه به شبکه های ۱۰BaseT است یعنی هر ایستگاه در یک توپولوژی ستاره ای به یک هاب متصل می شود. اما حداکثر طول هر سگمنت فیبر نوری در ۱۰BaseF حدود ۲ هزار متر است که این مقدار برای شبکه های ۱۰BaseT حدود ۱۰۰ متر است که باعث می شود شبکه های ۱۰BaseF برای اتصالات طولانی مناسب تر باشند. کابل های سفارش شده برای شبکه های ۱۰BaseF، کابل های فیبر نوری با قطر ۶۲٫۵ میکرون هستند. این کابل را می توان بسته به شرکت سازنده و پیکره بندی هاب مورد استفاده، با یک کانکتور ST یا SMA قطع کرد. کابل های فیبر نوری دو رشته ای چند حالته نیز وجود دارند که در آنها از یک رشته برای ارسال و از دیگری برای دریافت دیتا استفاده می شود. باید توجه داشت که در حال حاضر به جای شبکه های ۱۰BaseF بیشتر از شبکه های ۱۰۰ مگابیت بر ثانیه Fast Ethernet استفاده می شود.
در محیط های نویزی مانند اطراف موتورها و ژنراتورها، آسانسورها و یا محیط های صنعتی، استفاده از ۱۰BaseF به ۱۰BaseT ارجحیت دارد. همچنین از کابل های فیبر نوری برای اتصال بین ساختمان ها استفاده می شود؛ چرا که اختلاف پتانسیل زمین بین دو انتهای کابل های مسی، در صورتی که دو سر کاملا به زمین متصل نشده باشند، می تواند باعث بروز اختلال در سیگنال های الکتریکی و صدمه دیدن تجهیزات شبکه شود. ضمنا سرعت انتقال در فیبر نوری بیشتر از کابل های مسی UTP می باشد.
حداکثر افت سیگنال در یک سگمنت نباید بیش از ۱۲٫۵ دسی بل باشد. استفاده از تعداد زیادی کانکتور در یک سگمنت فیبر نوری می تواند باعث افت سیگنال بیش از حد و بروز مشکل در ارتباطات شود.

نیز ببینید
۱۰Base2، ۱۰Base5، ۱۰BaseT، ۸۰۲٫۳، Ethernet


10BaseT

استانداردی ارایه شده توسط انجمن مهندسین برق و الکترونیک برای پیاده سازی شبکه های اترنت با سرعت ۱۰ مگابیت بر ثانیه با استفاده از کابل های جفت بپیچیده شده (Twisted Pair)
این استاندارد بر پایه ویژگی های ۸۰۲٫۳ از پروژه ۸۰۲ انجمن مهندسین برق و الکترونیک ایجاد شده است و پرکاربردترین حالت شبکه های اترنت ۱۰ مگابیت بر ثانیه به شمار می رود. در این شبکه از کابل های جفت پیچیده شده بدون محافظ (UTP) برای اتصال دستگاه ها به یک هاب مرکزی و ایجاد شبکه استفاده می شود. (می توان از کابل های محافظ دار (STP) هم استفاده کرد که البته بسیار به ندرت این و شاید بتوان گفت اصلا این کار انجام نمی شود) در مورد جزییات اسم این استاندارد نیز باید بدانید که ۱۰ نشان دهنده حداکثر سرعت بر مبنای مگابیت در ثانیه، Base نشان دهنده روش ارسال سیگنال در شبکه (روش BaseBand) و T نیز نشان دهنده رسانه استفاده شده در شبکه است که همان کابل جفت به هم پیچیده شده (Twisted Pair) می باشد.
موفقیت فوق العاده شبکه های سوییچی تلفن عمومی (PSTN) و شباهت های زیاد آن با شبکه های ۱۰BaseT، باعث شد که این شبکه به طور گسترده مورد استفاده واقع شده و محبوبیت زیادی یابد. یکی از مزایای مهم شبکه های ۱۰BaseT نسبت به ۱۰Base2 و ۱۰Base5، وجود مرکزیت ترافیک شبکه در هاب ها و در نتیجه سهولت در مدیریت آنهاست.
در شبکه های ۱۰BaseT، سرویس دهنده ها و سرویس گیرنده ها همگی با استفاده از کابل و بر مبنای یک توپولوژی ستاره ای به یک هاب مرکزی متصل می شوند. کابل های UTP استفاده شده در این شبکه باید از دسته بندی ۳ (Category 3) – یا به طور مخفف Cat 3، و یا Cat 4 یا Cat 5 باشند کهبا استفاده از سوییچ های RJ-45، دو طرف آنها خاتمه می یابد. همچنین از تجهیزاتی به نام پانل های اتصال (Patch Panel) برای مرتب کردن کابل ها و ایجاد نقاط پایانی (Termination Points) برای کابل هایی که در یک محیط کاری و در کنار دیوارها و یا از بین آنها رد شده اند استفاده می شود. این پانل که تمام کابل ها به آن وصل شده اند خود به هاب مرکزی متصل شده و ارتباطات را برقرار می کنند. معمولا تمام این کابل کشی ها در یک قفسه (Rack) پنهان می شوند تا هم دسترسی راحت تر و ایمن تر باشد و هم زیبایی و آراستگی محل کار حفظ شود.
حداکثر طول هر سگمنت در یک شبکه ۱۰BaseT حدود ۱۰۰ متر (۳۲۸ فوت) است که در نتیجه باعث شده است از این نظر محدودیتی در شبکه حس نشود (یک تحقیق انجام شده توسط AT&T نشان می دهد بیش از ۹۹ درصد کامپیوترها در ساختمان های کاری و تجاری در فاصله ای کمتر از ۱۰۰ متر نسبت به هاب مرکزی قرار دارند) به هر حال اگر اتصال بین دو نقطه دورتر هم مد نظر باشد می توان از تکرار کننده ها (Repeater) استفاده کرد. ضمنا حداقل فاصله بین دو سگمنت دلخواه نیز ۲٫۵ متر (۸ فوت) می باشد.
می توان با استفاده از هاب های مخصوص و اتصال آنها به یکدیگر (اتصال یک هاب به هاب دیگر) شبکه های بزرگ تری با استفاده از ۱۰BaseT ساخت. گرچه شبکه های ۱۰BaseT می توانند تا ۱۰۲۴ گره (Node) در شبکه را پشتیبانی کنند اما بهتر است برای کاهش تصادم ها (Collisions) و دستیابی به یک شبکه با کیفیت، حداکثر تعداد گره ها بین ۲۰۰ تا ۳۰۰ باشد. هاب ها را می توان به صورت سلسله مراتبی و تا عمق سه سطح به هم متصل کرد (یعنی یک هاب که خود به هاب دیگری وصل شده و آن هاب دوم نیز خود متصل به یک هاب سوم است) تا به شبکه های بزرگ تری دست یافت اما همانگونه که اشاره شد با بیشتر شدن تعداد دستگاه ها (مخصوصا بیش از چند صد دستگاه) کیفیت ارتباط در شبکه نیز کاهش می یابد.

نکات در عمل و به دلیل وجود تصادم ها در شبکه، سرعت شبکه های ۱۰BaseT حداکثر بین ۴ تا ۶ مگابیت بر ثانیه می باشد.
محدودیت طول هر سگمنت در شبکه های ۱۰BaseT به دلیل قدرت پایین سیگنال ها در سیستم های ۱۰BaseT است. اگر از کابل های دسته بندی ۵ بهبود یافته (Enhanced Cat5 or Cat5e) استفاده شود می توان طول هر سگمنت را تا ۱۵۰ متر (۴۹۰ فوت) افزایش داد که البته این کار معمولا توصیه نمی شود.
وقتی که می خواهید یک شبکه ۱۰BaseT ایجاد کنید حتما از کابل های Cat5e استفاده کنید تا در صورتی که بعدا نیاز به ارتقای شبکه به Fast Ethernet یا بالاتر داشتید مجبور به کابل کشی دوباره نباشید.


568-A
یک استاندارد سیم کشی برای کابل های جفت پیچیده شده که توسط انجمن صنایع ارتباطات راه دور (TIA) معرفی شده است.
این استاندارد در اصل برای شبکه های آنالوگ انتقال صدا توسعه داده شد اما در حال حاضر به صورت گسترده برای شبکه های دیتا مورد استفاده قرار می گیرد. تفاوت اصلی بین این استاندارد و استاندارد دیگر رقیب آن یعنی ۵۶۸-B در جانمایی و وضعیت اتصال سیم های موجود در کابل به کانکتورهای RJ-45 است. طرح و نحوه اتصال سیم ها در استاندارد ۵۶۸-A اصطلاحا با نام T568A شناخته می شود. برای مقایسه این دو با هم می توانید به واژه بعدی که به توضیح استاندارد ۵۶۸-B پرداخته است رجوع کنید.

نکات
نحوه اتصال سیم ها به صورت T568A بیشتر در کانادا محبوب است و استفاده می شود گرچه اخیرا دیده می شود که در سایر نقاط دنیا نیز این روش کم و بیش به کار گرفته می شود.

نیز ببینید
۵۶۸-B، UTP cabling


568-B
یک استاندارد سیم کشی برای کابل های جفت پیچیده شده که توسط انجمن صنایع ارتباطات راه دور (TIA) معرفی شده است.
این استاندارد در اصل برای انتقال سیگنال در شبکه های رایانه ای بین ساختمان های مختلف و نیز سیستم های ارتباط از راه دور معرفی شد. تفاوت اصلی بین این استاندارد و استاندارد دیگر رقیب آن یعنی ۵۶۸-A در جانمایی و وضعیت اتصال سیم های موجود در کابل به کانکتورهای RJ-45 است. طرح و نحوه اتصال سیم ها در استاندارد ۵۶۸-B اصطلاحا با نام T568B شناخته می شود. شکل و جدولی که در ادامه آمده است، تفاوت بین T568A و T568B را به خوبی شرح می دهند.

نکات
شبکه های اترنت ۱۰BaseT و ۱۰۰BaseT تنها از دو جفت سیم برای انتقال سیگنال ها استفاده می کنند اما در شبکه های اترنت ۱۰۰۰BaseT (GbE) هر چهار جفت سیم به کار گرفته می شوند. در نتیجه، پیاده سازی یک شبکه GbE که در آن از کانکتورهای ۵۶۸-A و ۵۶۸-B با همدیگر استفاده شده باشد، باعث بروز مشکلات عدیده در انتقال سیگنال ها می گردد)


۳٫۱ kHz bearer service
سرویسی که توسط برخی کمپانی*های مخابراتی و تلفنی ارایه می*شود و از آن برای ارسال داده*ها از طریق خط تلفن استفاده می*گردد. این سرویس را داده روی صدا -Data Over Voice (DOV) – نیز می*نامند. در هنگام استفاده از این سرویس، سوییچ*های از بین برنده اکو در کمپانی*های مخابراتی باید خاموش باشند، زیرا این سوییچ*ها دیتای ارسالی را خراب می*کنند. این سرویس قدیمی می*باشد و در حال حاضر کاربرد بسیار کمی دارد.


۵-۴-۳ rule
قانون ۵-۴-۳، قانون مشخصه*ای که نشان*دهنده محدودیت*های ایجاد برخی از شبکه*های اِتِرنت است. این قانون در مورد شبکه*هایی صادق است که از ساختار کابلی نازک (Thinnet) یا ضخیم (Thicknet) استفاده می*کنند. طبق ویژگی*های اِتِرنت، شما می*توانید سگمنت*های شبکه*های اترنت (چه با کابل*های نازک و چه ضخیم) را با استفاده از تکرار کننده (Repeater) به هم وصل کنید و شبکه*های بزرگ*تری بسازید. اما در این خصوص محدودیت*هایی وجود دارد. حداکثر سگمنت*هایی که می*توانید به هم متصل کنید ۵ واحد است. ضمنا به دلیل وجود توپولوژی خطی، برای اتصال ۵ سگمنت نیاز به ۴ تکرار کننده دارید. اما در این پیکره*بندی، به دلیل محدودیت*هایی که در این گونه شبکه*ها وجود دارد، در عمل تنها در سه سگمنت می*توانید کامپیوتر قرار دهید و به شبکه وصل کنید و دو سگمنت دیگر فقط برای افزایش فاصله و در میانه راه قرار می*گیرند. این دو سگمنت که در آنها کامپیوتری وجود ندارد را اصصلاحا خطوط ارتباطی بین تکرار کننده*ها می*نامیم (inter-repeater links). شما حتما باید این موارد را که با نام قانون ۵-۴-۳ نامیده می*شود (به اعداد ذکر شده در توضیحات دقت کنید تا متوجه شوید این اسم از کجا آمده است) رعایت کنید وگرنه شبکه*ای غیر مطمئن خواهید داشت که احتمال خطاهای کوچک و بزرگ زیادی در آن وجود دارد.

جوابی بنویسید

ایمیل شما نشر نخواهد شدخانه های ضروری نشانه گذاری شده است. *

*

استفاده از مطالب سايت تنها با ذکر منبع بلامانع است. کليه حقوق اين سايت متعلق به شبکه پرداز می باشد.